باز مانده از پرشين لاگ

                               که یک لحظه در خیال مینشیند و بر می خیزد

در ذهن من

صدای تو چون روشنایی صبح بهاری

                           از شاخه های شسته با قطرهای شبنم میریزد

نقش پرنده ای

               بر کاسه شکسته چینی

                                    عطر خوش مزارع شالی

در کوچه های مهتابی

                        و نمیروز خانه کالی پوش

دیوار چند باره تصویر ابرها

                                   در آسمان و آب.........

در ذهن من

هزار خاطره بر می خیزد

                            تا صدای تو بنشیند.......

                   ---------------------------------------------------

پ.ن:سلام به همه دوستان ..............

راستش من سر دو راهی مونده بودم

که بازم فعالیت ام رو تو لاگ داشته باشم یا نه!!!

که با کمک دوستام و البته یکم هم با مرور زمان تونستنم که به نتیجه برسم

که موندن و بودن با شما دوستان ارزشش رو داره..........

در ضمن می خواهم از همه دوستان که تو این مدت من رو فراموش نکردن تشکر بکنم.

                   در این شب پرمحتوی تکرار بی پایان چرا!؟

در جاده مستی ما عاقل و هوشیاران چرا!؟

                  در خانهء ویران ما،شاهان و بی یاران چرا!؟

در کلبه عشق ما گپ زدن از عشق ممنوع چرا!؟

                 درلابه لای بوته های عشق بازی ممنوع چرا!؟

در دفترم شعرهای بی پایان چرا!؟

                در درونم آتشفشان خموش آخر چرا!؟

در دهکده ما رنگ عشق ممنوع چرا!؟

              در دیوارهای خانه مان سایه ترس،آخر چرا!؟

آخر چرا، تا کی چرا،فریاد بی پایان چرا!؟

              از بس خود گفتم چرا،آخر نفهمیدم....چرا!؟

                                 مادرای گلبوته همیشگی

مادر ای شمع فروزان زمان

                                 مادرآینه شکن روزگار

مادر ای ناجی قلب اسیر

                                 مادرای روشنگر فردای دیر

مادرای دریا امواج من

                              مادرای عطرگل شاداب من

مادرای خون توی رگهای من

                                 مادر ای روشنگر شبهای من

                              مادرای........

           *********************************************

چون ایام فاطمیه دوم نزدیک هستش،این شعربالا را تقدیم میکنم به تمام مادرهای زحمتکش دنیا،به خصوص مادر مهربان خودم.

           ************************************************

ودر آخر:

دختران بهر ادب دست پدرمی بوسند

                                  فاطمه جان

                                  تو چه بودی که پدر دست تو را می بوسید

پریده رنگتر از چهره بی روح مهتاب

افسرده در کنج این اتاقک سهمناک

چون برف در برابر گرمای آفتاب

                                   بیهوده اب میشوم....

د ر این خرابخانه بجز نیست هیچ نیست

حتی که گوشه ای که تند تار عنکبوت

                        یا روزنی که باد در آن زوزه کشد

یا زاغکی که بشکند این خانه را زسکوت

                                          تها فقط منم....

در خاطرم نمانده سرودی ز رفته ها

در دل امید نیست ز فردای بهترم

در انتظار آنکه اجل سر رسد ز در

روز و شبان فتاده در اغوش بسترم

                     خدایا سخت است انتظار ،سخت،سخت....

                            گذر می کنند همچو بادی بادی ولی ندارند از من یادی

روزگاری د راین وادی همه کس می کرد بر من یادی

                           چه شد یاران را که کردن مرا بی پر و بالی

روزگاری ساکن کوهی بودم،بت عربده جویی بودم

                         در میان دوستان من برای خود پادشهی بودم

عاشق یاری و دلبرده جمالی بودم

                                       دیوانه و سرگشته ایام جوانی بودم

یار من از میان شاهان بود من

                                      من بچه کوهی سربلند در پی دیدار بودم

مردمان شهر با خود می گفتند: گدا را چه به شاه بازی

                               ولی اندر درون خود همچو اتشفشانی بودم

طلب یار داشتم،غمزه دیدار

                              سر خورد شده عیار و اصحاب

                       *******************************************

اه ،الا ایهو الساقی چه افتاد بر این مردم

                                      که پر شده پیمانه و گشته اند دیوانه

من در اندرون با خود گویم که باید گریخت

                                  در این زمانه حرف از عاشق و دلدار ریخت

نکته اخر شعر من در این بود که....

                                             نه عشق است و نه دلدارو نه......

کاش در دهکده عشق فراوانی بود

                                                  توی بازار صداقت کمی ارزانی بود

کاش اگر گاه کمی لطف به هم میکردیم

                                                   مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

کاش به حرمت دلهای مسافر هر شب

                                                 روی شفاف ترین خاطره مهمانی بود

کاش دریا کمی از درد خودش کم میکرد

                                                  قرض می داد به ما هر چه پریشانی بود

کاش به تشنگی پونه که پاسخ دادیم

                                                 رنگ رفتار من و لحن تو انسانی بود

مثل حافظ که پر از زمزمه و الهامست

                                                کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود

چه قدر شعر نوشتیم برای باران

                                              غافل از آن دل دیوانه که بارانی بود

کاش سهراب نمیرفت به این زودی ها

                                               دل پر از صحبت این شاعر کاشانی بود

کاش دلها پر افسانه نیما می شد

                                            و به یادش همه شب ماه چراغانی بود

کاش چشمان پر از پرسش مردم کمتر

                                            غرق این زندگی سنگی و سیمانی بود

کاش دنیای دل ما شب از این شب ها

                                             غرق هر چیز که می خواهی و می دانی بود

دل اگر گرفت  دعایش بکنیم

                                         راز این شعر همین مصرع پایانی بود

درضمن سال نو راپیشاپیش به همه دوستان تبریک می گم

 وامیدوارم سال خوبی براتون باشه.

در رویاهایم دیدم که با خدا گفت و گوی می کنم .

خدا پرسید: پس تو می خواهی با من گفت و گوی کنی؟

من در پاسخش گفتم: اگر وقت دارید!!

خدا خندید : وقت من بی نهایت است.....در ذهنت چیست که می خواهی از من بپرسی؟؟

پرسیدم : چند چیز بشر شما را سخت متعجب می کند!!!؟؟؟

او گفت : بشر بیاموزند که آنها نمی توانند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند تا عاشقشان باشند.!

همه کاری که آنها می توانند بکنند این است که اجازه دهند که خودشان دوست داشته باشند.!

که بیاموزند فقط چند ثانیه طول می کشد تا زخمهای عمیق در قلب انها که دوستشان دارندایجاد کنند.

اما سال ها طول می کشد تا آن ها زخم ها را التیام بخشند.

بیاموزند که ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد، کسی است که به کمترین ها نیاز دارد.

بیاموزند که آدمهایی هستند که آنها را دوست دارند فقط نمی دانند که چگونه احساسات شان را

نشان دهند.!

که بیاموزند مرگ بی عشق یعنی ذلت و مردن در ره عشق یعنی رسیدن به وصال ما یعنی شهادت،

که بیاموزند تعبیر عشق چه باشد!!!!؟؟؟؟

پرسیدم : شهادت یعنی مردن .............؟؟

او در جواب گفت: خیلی ها هستند بدون انکه بمیرند شهید گشته اند و در وصال ما هستند .

آنگاه بود که من از پرسیدن سوال از خدا  ماندم و به اعماق فکر فرو رفتم و تعبیر عشق و دوست داشتن را

در ذهن برای خود هجی کردم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در ضمن من قصد پست زدن و نوشتن مطلب تا چند ماه نداشتم ولی به اسرار دوستان دوباره شروع به

پست زدن کردم که جا دارد از همه این دوستان تشکر کنم.

                                                         گل از باغ لاهوت چیدن خوش است

به کاخ تجود نشستن نکوست

                                                         در آنجا رخ یار دیدن خوش است

می عشق نوشیدن از دست یار

                                                         از آن باده جان پروریدن خوش است

نسیمی می وزد تا ز باغ وصال

                                                        چو گل جامه تن دریدن خوش است

نی خوشخط مرغ باغ الست

                                                        در آن اشیان آرامیدن خوش است

از این شهر و این خانه تا کوی دوست

                                                       چو آهوی وحشی دویدن خوش است

از این دیو و دد مردم پر غرور

                                                       همی کنج غربت خزیدن خوش است

همه شب به امید صبح وصال

                                                      چو نی ناله از دل کشیدن خوش است

الهی ، ز شوق غزالان عشق

                                                      بر صحرای وحدت چریدن خوش است

*** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** ***

در ضمن عید غدیر خم را پیشاپیش به همه دوستان عزیز و همه سید های عزیز تبریک می گویم

و امید دارم که من را  دعا کنید.

با پوزش از همه دوستان بخاطر برخي از مشكلات  تاخيري در پست جديد ايجاد شد، اميدوارم دوستان به بزرگي خودتون ببخشيد.

خانه اي داشتيم

                      پر از مهر و صفا 

                                                   بچه هايش يكسو 

                                                                                آدمانش آگاه

  دور يك سفرهء نان

                                همه با هم بوديم

                                                                در پي يك مشكل

                                                                                                همه يكدل بوديم.

  دختري بود همسايه ما

                                     با نگاهي زيبا

                                                          كه نگاهش پر بود، همه احساس و وفا

باغچه اي كوچك بود

                                در ته خانه ما

                                                     دور آن باغچه مان ، در پي هم بوديم.

من در پي او

                   او در پي من

                                     من عاشق او

                                                      او عاشق من

ولي افسوس ، طناب شهوت

                                                به يكباره بيفتاد بر گردن او

من برايش سبدِ دل بردم

                                                او نگاهش پرر از شهوت بود .

من به صد باره از او سخت تمنا كردم

                                                                او مرا با نگه سرد ز سر وا  مي كرد .

من برايش همه شب به دعا  مي  گشتم

                                                                او به هر شب پي تازه نگاهي مي گشت .

تا به يك شب نگه تازه جواني را برد

                                                                تن او در شب نفرين شده اي با او خورد.

تازه فهميد در آن يك لحظه

                                                ضربه اي سخت به وجدانش خورد.

نادم و سر خورده و بي سامان

                                                پي عشق دور خود مي آمد.

سر هر كوچه و بيغوله

                                پي يك كهنه نگاهي مي گشت.

او در پي من ، من در پي او

                                                او عاشق من ، من غرق گناه

تازه فهميد كه در دوري او

                                        عشق ما گشت تباه؛

                                                                عشق ما گشت تباه.

پ ن:با تشكر از دوست عزيزم رضا . ج

آنــــــکه به مـــا قوت گفتــــار داد

گنـــــج گهر داد و چه بسیـــار داد

کــــرد به ما لطف ز فیض عمــیم

نادره گنجی و چه گنــجی عظیم !

آن کــــــه از این گنج نشد بـهرمند

قیمت این گــــــنج چه داند که چند ؟

                 ***